“Bara trúa á sjálfan þig” er ráð gefið oft, en hvað þýðir það í raun að hafa trú á sjálfum sér? Hvað gerist ef maður hefur enga trú á þeim sjálf? Er það jafnvel nauðsynlegt að huga að hugtakið trúa á sjálfan þig?

Vinur minn er notað segja mér að trúa á sjálfan mig, það var á þeim tíma þegar ég þurfti að ráða en því miður á þeim tíma orðin þýddi ekkert, hugmyndin að fara beint yfir höfði mér.

Það er ekkert gæðaeftirlit á ráðgjöf við að gefa og ráðgjöf við að fá, til dæmis það er alveg fáránlegt að segja “ekki gráta ekki þú verður bara í uppnámi þig” – alveg gagnslaus ráð til að einhver sem er augljóslega mjög í uppnámi um eitthvað.

Svo þegar einhver segir að trúa á sjálfan þig oft þeim finnst þú hafa eiginleika sem þú kannt að hafa aldrei talið þig sem hafa, jafnvel nánustu vinir okkar sjá okkur öðruvísi hvernig við sjáum okkur sjálf, í raun enginn getur alltaf virkilega vita hvað það er eins og að vera þú, og ef þeir vita ekki, hvernig geta þeir / við ráðgjöf?

Vandamálið er auðvitað sinnum við þurfum að vera bent á að trúa á okkur sjálf eru yfirleitt sinnum við höfum enga trú á okkur, í því tilviki skal ráð tilhneigingu til að falla á dauf eyru.

Svo það er trú á sjálfan þig?

Hefur þú einhvern tíma hugsað til þín “Ég vissi að það var eitthvað rangt” or “Ég hafði slæma tilfinningu um að&#eða21; or “Ég vissi ekki hvernig en ég vissi bara að það myndi vinna út”.

Ég er ekki að lýsa andlegum reynslu sem ég er að tala um daginn okkar í dag lífi þegar við höfum bara þörmum tilfinning um eitthvað, kannski undirvitund okkar tók upp lúmskur merki, sem veit hvar þessi tilfinningar koma frá, en þau eru.

Hlustað á þeim tilfinningum er að hafa einhverja trú á sjálfum þér.

Settur á þessum tilfinningum í andlitið á aðra skynsemi er að hafa fulla trú á sjálfum þér.

Það getur oft virst allur heimurinn okkar er samsæri til að sanna trú okkar á okkur sjálf er órökrétt og rangt og við sjálf rugla málið með óskhyggju á annars vegar og ofsóknarbrjálæði á öðrum.

Ef þú vilt að þróa trú þína á sjálfan þig bara að fylgja þörmum tilfinningar þínar, þú verður ekki alltaf að vera rétt en þú ert alltaf núna?

Ég tel að hugmyndin um að trúa á sjálfan þig er vel þess virði að eyða nokkrum rólegum tíma umhugsun því það getur oft verið vendipunktur í sjálfur lífi þegar maður fer með sjálfur eigin þörmum tilfinning með öruggur trú á sjálfan sig.

Í kjölfar sterka trú á sjálfan þig þú getur samt verið rangt, en að vera rangt eða að öðrum kosti eða gera slæmur ákvarðanir geta verið mjög jákvæð fyrir framtíð þína og er aðeins neikvæð ef þú lærir ekki af reynslunni.

Og leyfa þér að vera rangt stundum, er hvernig á að ekki snúa að trúa á sjálfan þig í hroka.